- s o n r a s ı n a -

 engebeli hayatımda sevgilim, uçuk pembe bir hayalsin ve seninle tatillere gittim gamzelerinden öptüm sıcak kumsallarda eylül'ün serin denizini ısıttık  bahtımın verimsiz topraklarına seni ektim özlemek neydi bir vapur düdüğü, boş beynimde çınlayan  // kadıköy

denizden geldin alabora olmuş bir teknenin üzerinden çıkart içindeki sıcak lacivert geceyi kahve tadlı bir ağzı öpmek ya da bira tadlı eteklerime dolaşa dolaşa, sırılsıklam ben, bu hayatın istasyon kadınlarından 

 çiçeklerin arasından bir ayna seni göstersin ellerinde kırmızı olan tüm sebzelerin lekesi ilaçlar, ilaçlar, antibiyotikler, bir saat daha ölümün saçlarını süpürdüm toprağın saçlarını; sarı, kuru yaşlanmış sinek ilacı arabasının peşinden koşun kırık camların arasından, bahçedeki köpek seslerinden koşun gözlerinde adını bilmediğimiz ülkelerin manarası susuz tarlanın ortasında çıplak bir hiç miyim içinden rüzgar geçen, paslanmış, ölmekte olan

 yetişemediklerim, izlediklerim, sustuklarım ve sustuğunuz için beni büyütmeden yaşlandıran bu toprak bu toprağın uykularımda benden hesap sorduğu huzursuz gecelerim utancım sığmıyor, yetemiyorum sizin adınıza utanmaklara  tırnak etlerimi yoluyorum, saç diplerim ağrıyor mide bulandırıcı bu çaresizlik bir umut ormanı da bu aynı zamanda yanan bir hesabı var o çığlıkların hesabı var, verilecek; topraktan başını çıkartan bir solucan için beni tez yaşlandırıp, onları genç öldüren bu umarsızlığın karşısında hatırlayıp, hatırlattıkça tezahür edecek bir hesap // tekirdağ

 bir ressam, bir müzisyen şairliğe soyunmuşuz uzak kıyılarda  iki çift kelime etmiyoruz birbirimize  ayrı manzaralara bakıp şiir yazmaktan // tekirdağ

 bir kayaya şiir yazmışsındır tahminimce, dalgalar seni öperken kalbindeki titrekliği ellerin dinlemez biraz ben yolladım rüzgarına beyaz çarşaflar seni sever gibi örtsün diye güneşini yaktım sensiz geçen günler için sevgilim, buralarda yokuz ıssız ve sahipsiz dolunay mevsimi ışığına her baktığımda biliyorum ki gözlerin... // tekirdağ

  böylesine ince bir ruhun varken nasıl bu kadar kırabildin diyorum beni bazen şimdi kelimeler bile öyle acımasız öyle yorgun bir kez daha okunmuyor dizildikten sonra ne umut  ne sevgi  ne de o ilk an susmaktan korkuyorum ben susarsam kaybolurum ben başkayım senden başka dünyaların istasyonundayım boş ver diyorsun zaten güzel değiller benim, hayatının beyoğlu sokaklarının parçası biraz uzak, biraz yakın rüzgar sesimizi uzaklaştırmadan şarkılarımızı söyleyelim fazla vaktimiz kalmadı güzel günlerimizi unutmak üzereyim

 aşk şiiri olmaklara birkaç inanç yılı uzağız ama belki kulağına paris'de bir "an" şiiri fısıldarım bazen seni sevme mevsimim gelir, sevişirim bazen yapraklarım dökülür, seni yine arkadaş edinirim kalmadı birbirimize şaşmalarım ne senden az, ne de çok zamansızım nasıl seviyorum, eskimişliğinle, senelerinle, ayrılığınla cebimde taşır gibi beni nasıl sevdiğini anlatışın gibi "nasıl olduğunu bilmiyorum ama" diye başlayan cümlelerin öyle oluyor, senin çocuk kalbin ben kurban oluyorum böyle bilmiyorumculuğa

 sabun köpüğüne üfler gibi ardını görüyorum şehirlerin senden geçiyorum sevdalara bir sıcak kulaç atsan saçımın dalgalarına biz deniziz, tüm kavuşmalarımızda bilmediklerimi geçtim, bildiklerimin dahasıyım ben senin doğduğun şehrin heyecanıyım başının üzerinde açık turuncu güneşim bu ılık rüzgar sensizse, ben orada hiçim şimdi kulağına üflediğim en güzel şarkıyım her limanda bir sen parçası bu gökyüzüne elin değmiş, bilirim bilirim ki her gece, manzarama bakarak uyursun ben gözlerinin ardını görürüm sabun köpüğüne üfler gibi

şimdi öyle bir yalnızım ki, sen varsın yalnızlıktan fazla  saatler var, bakmıyorum hiç bilmiyorum yüzleri  bir rüzgar duyuyorum, soğuk  senden sonra tüm güzler ölüm mevsimi  gözümü kırpsam gözlerin batacak boğazım kurusa sesini yutkunacağım yoksan da oturur yanımda ağırlığın ben sen varmışsın gibi susarım ellerin vardı, saçların tenimde içimi ürpertir dünden hatırladıklarım denizdin, yağmurundum, aktım nedendir, gittin  bir bardak sudan daha azım  bir kedinin umarsız kuyruğu gibi sallanırım  makyajım gözyaşım  şimdi yalnızım bir de sen, diye bir yalnızlığım.  öğrendim, yalnızlık güzeldir güzeldir, yine de seni düşünürüm her fırsatta çünkü hiçbir yalnızlık sensiz değil  anladım