ölüm mevsimi
şimdi öyle bir yalnızım ki, sen varsın yalnızlıktan fazla saatler var, bakmıyorum hiç bilmiyorum yüzleri bir rüzgar duyuyorum, soğuk senden sonra tüm güzler ölüm mevsimi gözümü kırpsam gözlerin batacak boğazım kurusa sesini yutkunacağım yoksan da oturur yanımda ağırlığın ben sen varmışsın gibi susarım ellerin vardı, saçların tenimde içimi ürpertir dünden hatırladıklarım denizdin, yağmurundum, aktım nedendir, gittin bir bardak sudan daha azım bir kedinin umarsız kuyruğu gibi sallanırım makyajım gözyaşım şimdi yalnızım bir de sen, diye bir yalnızlığım. öğrendim, yalnızlık güzeldir güzeldir, yine de seni düşünürüm her fırsatta çünkü hiçbir yalnızlık sensiz değil anladım