- s o n r a s ı n a -

hayaletle yürümek gibi kendimle olmak varlığını her zaman bilip de ulaşamadığım bir şey var içimde kış geçiyor bu civardan lacivert gece çatılardaki kiremitlerden aşağı güzel yalanlar söyleyen dürüst bir insanım kendi ölüm ilanını gazetede görmek gibi donuk ama kendi ölünü gömmek kadar değil bilinci zamanı sayarak geçiriyorum saymayı bildiğim günlerden bazılarını pazartesiden perşembeye her şey toz ve gaz bulutuyken ne vardıysa hepsiyle onları senelerce gizli bir yerde sakladım ta ki hepsi birer takıntıya dönüşene dek bilmediğin kadar kötüyüm kendimi dağıtırken masumaneleri de öldürdüm es kaza göründüğü gibi değil görünen kadar değil hiçbir afet beni buradan götür, hazırım  bütün kanatlara, mucizelere aşka inanmaya ve sana burada yaşamak istemiyorum daha fazla ölü görmek... dilimden akıyor bütün kan sırlar ve yalanlara geri dönelim lütfen ancak o zaman öpüşebiliriz, içten ve tahrip etmeden. şimdi muhtemelen pençelerini daha da derine salıyor zaman ...

eski bir apartmanın merdivenlerinde otururken hep şunu düşünüyorum; hepsinin ortak noktası beni sevmeyecek olmaları, hepsinin ortak noktası bu şehir bir beni almıyor içine seneleri eskitirken, kayboluyor adımlar "neden bu kadar mutsuzsun" diyerek artık mutsuzlar gişe yapmıyor ben ucuz laflar etmek için tekrar dolduruyorum diyaframımı benden önce çok yaşamış bu sokaklar beni hiçten bile saymıyor. hepsi başkasının eskisi görüyorum, çözüyorum dökülmüş yerlerinden hatta bazılarını daha terk edilmemiş pencerelerinden bahçesinde ağaç olmak bile geçmiyor kaderimde bazen sadece önünden geçen bir hayat kadınıymışım gibi başka hayatları emanet yaşayan hiçbir şeyin olamadan kendine ve zamana eskiyen