- s o n r a s ı n a -

  gözüm pek iyi görmüyor ama yine de gözümün gördüğü gibi çıkmıyor fotoğraflar bu çağ insanlara bir şey yaptı hepsi hayalet oldular  tüm aynaları kaldırdık görünmez aklın bir tek sesi geliyor zannettiklerimi olumluluklar çerçevesinde anlatamam beni bu dünyada tutan  kelebeğin uçuşu kadar olup zamansız olan bilgiye bir umut sunabilme aşkı

günden güne kuruyor dudaklarım yapraklarımız dökülüyor  daha düne kadar ayaklarımın üzerinde durabiliyordum yapılanların bir sonucu olur her zaman  hikayeyi tamamlayabilmemiz için yaza ihtiyacımız var konuşuyorsun ama duymuyorum ilginçtir aşkın yaptıkları kirpikleri bile kendine batabiliyor insanın bana yalan söyle ama kendine yalan söyleme ayaklarım üşüyor bu hissi tanımlamak bile bir bela bu yüzden yalnız uyuduğum çarşafları dava edebilirim uykuya dalabildiğin son saat kaç acaba? insanlar garip rüyalar görüyorlarmış zaman, aslının ne olduğunu ortaya çıkarır adının ne olduğu ise önemli değil  bizi daha önceden tanıyor muydun? çok ilginç  eskimişliğin hışır hışır hışır yaprakları iki yol var biliyorsun değil mi? çocukluğundan hatırladığın bir oyunmuş gibi güvenmek ister misin? beni duyuyor musun? az kaldı sadece birkaç dakika

  yeni bir şehre ayak bassam onun bakışı var mı orada  yabancısıysam rüzgarının  o dilde güzel sözleri hiç duymamışsam onun imgeleri var mı iç çekişleri var mı çünkü onun gözünden bakmak gerek dünyayı yaşanılır kılmak için baktığında bahar kokuyorsa kalbim  güzeli gören, gözünün mahareti

 şu soğuklar bir geçsin üzerimizdeki paltoları atalım ten tene yürüyelim sokaklarda çayları keyiften içelim buz kesti ayrılık için içime değsin tez vakitte