- s o n r a s ı n a -

başka bir şeyi sevseydim,  melankoliyi sevdiğim kadar insanları mesela sevmeyi bilseydim -kendimden başlayıp- omzundan tutup gözlerine baktığım ilk insan olsaydım, aynasız kendime imkansız aşkım bir parça inansam bir kez iyilik yapsam zaman dursa yokuşun başında bir kedi dursa yokuşun başında kimse durmuyor onlara hiç iyilik etmedim aklımın köşelerine hiç iyiyi söylemedim beni şımartmayan çocukluğuma teşekkür ettim hep bir melankoliyi sevdim bir de duygusuzluk duygusunu yaşamayı

Kapkara bir şehir buldum Kendimce, kendimden Rayların yalnız insanlarından geçerek, şekersiz çaylar içinden Buraya bakarlar, Burayı görmezler Burayı geçenler bir daha girmezler. Dört sancılı, bir bilinmeyen Her durakta senden geçer Belgisizliklere çiçekliğinden hiçbir şey kaybetmemiş kapkara bir çiçek açarken; Bu şehirde bir suçlu, Kırmızı elbisesiyle göğe bir olmak için Bu şehirde iki mutsuz Mutluluğun anlamını değiştirmek için... Denizlerin bittiği yer Uzağı bildiğim yer Bir bilmece için tek hece Bir mola Sınıra yaslanıp nefes alacak kadar kendimleyim. Bir dost kadar bu şehir. Gitmenin zor olduğu, Anlatılamayandan daha berrak Ve onun ötekileşmiş deryalarından katranca karalar kaplı Bir şehir buldum, Kendimi sırtlayıp dünü unutmak gerekçesiyle O şehirden döndüm Mavisi olan tüm şehirleri zifir edecek bir isle.

Geceye karşı en beceriksiz olduğum zaman yıldızlı halidir. Onları ancak sizden duyduğum laflara benzetirim. Hayalimdeki uzak mavi kıyıların kartpostallarına bakar gibi... Işık savaşları oynatırdım eski bir sinema makinesinden, gün sonu perdesine. Keyifle izlerdim o zamanın sakin melankolisini. Zaman ayırırdı günü olması gerektiği yerinden ikiye Hepsi, seneler önce başıma gelen bir olaydan sonra böyle karıştı. Mina Urgan'ın da tanıdığı, gündüz yıldızlarına rastladıktan sonra. Yıldızlı geceyi değiştirdim bilinmeyen bir ressamın ellerinden Geceden çaldım, güne sattım Bana acıyı öğretene bir kez daha aşık oldum Yaz saati uygulamasından başka bir şey bırakmadım anılara Gündüz yıldızlarıyla zamansızlığı öğrendim Geceyi beklememeyi Bir anda görünüp kaybolanların acısını sindirmeyi. Onlardan, ani atakların büyülü tarafını seçip çıkartmayı öğrendim Göğe ait olanları görmek için başımı kaldırmam gerekmediğini... Boynu tutulmayan bir yıldız aşığıyım, kim bilebilirdi Za...

Hangi "keşke ölsem" dileğim eşref saatime denk gelecek de Öleceğim sahiden? Kaç kırık götüreceğim peşimde, "Ölsem" diye haykırdığım yüzler de ölmek isteyecek mi benden sonra? Bari bunu düşünmekten kurtarsanız ya beni Fırlatsam tüm yükleri, kaybolsam sessizce Beni, benimle gelmeyecek kadar sevin yeter Bu kez, çok şey isteme hakkımı kullanıyorum Gitmem tahminimden uzun sürerse Ve aklıma sığmayan mutluluklar sızarsa inime Böyle demişti, diye gülün mutlu ölümümde Geçmişimin beceriksiz melankolisine

Bazı ritüelleri yapamıyorum Her gün çay içemiyorum Bir takım beyazlardan kaçamıyorum Güneye bile gidemiyorum Her şey taze nane kokularını sevmek kadar kolay değil Mesela kalbi atan tazecikleri sevmek istiyorum, Genç aşık hikayelerinden olmak... Olamıyorum Sağ adımım fevri ve toy Sol adımım aksi bir ihtiyar Ben, beni toparlayamıyorum Boyum uzun Ama büyümekle derdim var Huysuz kalıp tatlı olamayan kadınlar tarafındayım Kanımda asabiyet var Ne ki, kendimden başka kimseye kıyamıyorum

Bana gelene kadar duvarlarımdaki tüm kandilleri söndür Bazı kalpler yalnız karanlıkta öpüşür Yalanlardan utanmamanın yolu belli Birbirimizin küçük deneyleriydik nasıl olsa... Koridorumun yontma taşlı projesi Beni iyi izle Yüzümün kül gibi olduğunu unutmak için bir saniyede Bana gelirken aklını yanında getirme mümkünse Ölmeye gitmekten başka yolları anlatıyorum ilk kez Duyduktan sonra unutmaya ihtiyacın olacak Lanetimin dibine düştün Bu tarifi iyi dinle Kapalı anlatımlarımın açık yaraları azdırdığını bilirsin Karanlık bunu harlayan en kuvvetli dostum olacak Gizliden planladığım son yalanı söyle benimle birlikte Kuşkusuz bu çekişmenin tek layığı, gözlerin içinden geçerek gitmekte Hepsinden sonra vicdanın paçavra gibi çöpe atılması olası Tabii sende mümkünse evvelden varlığı

Seni bazen öyle bir düşünürüm ki, Sırf bu yüzden baktığın tüm fotoğraflar ben olurum Kederli kentlerde bulmak için beni, hiç gitmediğim kederli kentlerde bile Kesersin biletleri Köprüler ve yollar ve nehirler Benim için Nirvana, Bizim için Unuttuğuma üzüldüğüm hiçbir şeyin kalmadığı bu gerçeklik Bildiğim tek dini tören Senin, benim, kırk yıllık bir keşişin yüreğinden Sırf böyle sevdiğim için, tüm filmler benimdi Başroller, yan roller, figürler... Seni göremeyeceğim tek yer, içindi Rüyaların sonunun olmadığını bildiğim gibi Bu hikayenin sonunu bir rüya diye sonsuza taşıdığım gibi...

Sevmemeliyiz, Bizim gibiler; Depremlerin içte mi yoksa yerde mi olduğunu çözemeyenler. Anlamamazlıktan morarır damarlar Boğazda elmas laflardan bir tıkanma... Hiç olmadı, sevdirmemeliyiz Ölüme yakın olmak gerçeği görmektir Hiç görmemiş gün ışıklarını gözlerinde parıltısı eksik olanlar Ve ben. Sükuta alerjik, kaşıntılı zihinlere dermansız aklın ipleri. Yine bizler; Dokunulmaz boşluğunda seyr edenler Kendinden usandırmış, herkesçe utanıllmış Toplumun yeraltı dünyaları  böyle kayıplarla doludur.

dizlerime vurduğum çekiçler hissizliklerim tellere vuran çekiçler, huysuz şarkılarım ziller o iç çekişler... ölüm kokuyor mor kokuyor renkler kokar mı? ne kadar kokarsa, o kadar siniyor yazgıma ruhum ölüyor laf anlatmıyorum ıslak, kirli ve vazgeçmiş toprak kadın ölüyor, yine kendini kandırarak bülbül ötüyor şarkısında tütünü, tütününde bülbüllüğüne ihaneti taşıyarak kadın görüyor gözleri son kez kanlı hisleri vuruşlarda ve doğmamış çocuklarda kaldı

kirli kanımla birlikte gitti bütün güçsüzlüğüm sadece, artık okuyamadığım sarı sayfalara üzülüyorum göremediğim tatlılıklar,  geride; soğumaya bırakılan tüm bu hırs... ayaklarımın önüne yıldırım düşse bile umursamayacağım zamanlar bunlar  geceye ve ölüme benzer bir karanlıkla kuşatıldı,  hiçten ve her şeyden çıkan isyanlar üzüldüğüm bir tek onlar kaldı  kenarlarını kurtlar yemiş eski sarı sayfalar

bir iğne girdi sol yanağımdan,  adı dudakların.  sonrası kulağıma kadar uyuşuk...  ilk gençlik yıllarımı  yad ediyorum ısırganlara döndü saçlarım  hasta ettim, hasta oldum, hasta çıktım viranenden.  varsılların kararan şafağında bu gerçekten oldu,  tedavisi ve zehri çaresizliklerle yarıştı.  göğe uzanan dalları kucaklıyor ve toprağı içen tüm kökleri kalbime saplıyorum.  dudaklarına dayalı tüm ihtimal ve ölümler  -ben bir şeytanım ama bunu dert etmem- zifir orman beni çok kez gömdü günün sonu gece ve dünyanın sonu sendin. 

tuhaflıkları severim ama kendiminkileri onlardan bıkacak kadar uzun süredir tanıyorum çoğu eskidi ve heyecansız artık kalbimin dilim kadar aşk sözlerine inanmadığı da belli iyi de değilim hatta belki en uzak durulası halim şimdiki aslında bu kasıntı cümlelerimin her biri sen olacaktın falan sen olmasaydın ve diğer tüm senler olmasaydı bende bu hayaller, bu gemiler bunlar şiir olsaydı, olabilseydi güneş çok uzak çok uzak ama hala benimdi diyebilirdim eğer dayanabilseydim hayallerin gerçeklerle öpüşmesine becerebilseydim sevmeyi, sevilmeyi konacak bir kalp olsaydı, küçücük ve loş garipsemezdim belki halimi belki yalan da söylemezdim ne kadar çok belki ne kadar çok şiir olmadı yazdıklarım hiçbiri hiçbir zaman sevmedim

art arda üç kez bileklerini kesip başarısız olan ve vazgeçip mecburen bu bedenin içinde hapsolan garip adımlarını boşa atar, burnunu mermere vurdukça çakar yıldızları başına ve tükürür onları kaldırıma  kanla karışık  nefret kıvamında  sırtında eski bir hırka kahverengi yırtılmış, garip  sırtı eğri aklı seyrek yemiş ekmek arası tüm tahsillerini bu garip son on senedir aklıyla deli izmir'de tatil yapmayan tek çift göz, izler denizin mültecilerini onun da yüreği savaş onun da solundaki yamalı şişme bir organ çünkü sokakları adımlar, hepsinin adı var kendinden garip dalga kıranlara oturup göğe bakar merakla bir türlü ölemediği için buradan gidememek gitmekten garip

eski bir binayım kendimi yıkacağım hoşçakal blue blues eski dostumu son kez öpeceğim gökyüzü için en bebek mavisi için yağmur son bir perde, eli kirli çocuklara yağmur son bir perde, moloz yangını vaftizlere haberimi dönmezlere göndereceğim adı çanlardaki kadın hepsi benim benden geriye doğanları seyretmem için matem hoşçakal yine en tatlı kelime maviyken mavi kulaklarım için mavi gözlerim için mavi uluslararası intihar timleri için

hangi günahım için beni kendinde öldürdün?  tek gidişli sokaklar ruhuna  değerdi sanki  palavra  kimsenin yüzünden değil kimi seçimden, çoğu yüzsüzlükten cennete gidip cehennemden dönmeden sanılır bu dünyanın en zoru giyeceksiz, yiyeceksiz kalmaktan yok  en azılı, hiçlere diyeceksiz kalmaktan katarakttan yanlış bakmaktan tek gidişlik biletlerden giderdik sanki  yine yaygın ağızlardan mecazlara palavra  beni hangi suçlardan kendince öldürdün?  kimliksiz, kimsesiz, yalandan biterdi sanki dönüp gidince  sövüp içine, derine ve inceden  beni hangi benlerden aşağı attın sinsice?  değerdi sanki ahmaklığa yalanı yerken, şarabı içerken aşksız  palavra 

sabahın insanlığından çıkmamış saatlerinde yağmur kurtarmıyor titrek telaşları bir kadının dikenli parmakları bir kadının gergef işlemekten iğneler batmış parmakları varsa acısı yağmurdan geri  sessizlikten öte  kurtarmıyor adamın bakışları  kırıyor arzuları inceden  inlerken  inim inim  unutmam söylenen hiçbir şeyi sen de öyle misin pek bilmem döner döner vurur mu kabzası geçmişin döner mi fiziken icap eden eller sahibine belkiler savaşır eni konu iki kırgın kadeh tokuşur  gülümsemeyerek boğaziçi'nde sis yutmuş vapurları adam mı diner yağmur mu  ölürmüşüm yüz yaşımda eflatunlar içinde  sen boş odanın tek ışık giren penceresi kurtarmıyor sabahın ıssız çiseleri

morfinsiz çekip atıyorum her akşam bir hatıranı geride kan revan etlerim geriye kalmıyor mecalim ün, rütbe; pastan duvarları anılarsız harabeyim bir yakıcı geç kalınmışlık aşısı solgun duvarlardan, izleri kaygan acım yarışır yiten topraklarla bir karanlık kopardım bir beher içtim, saydam / genzim sızılı morfinsiz çekiyorum damarlarımı / ok ve yay morfinsiz çekiyorum düşlerin sancısını