yeşil bina




eski bir apartmanın merdivenlerinde otururken hep şunu düşünüyorum; hepsinin ortak noktası beni sevmeyecek olmaları,
hepsinin ortak noktası bu şehir
bir beni almıyor içine seneleri eskitirken,
kayboluyor adımlar "neden bu kadar mutsuzsun" diyerek
artık mutsuzlar gişe yapmıyor
ben ucuz laflar etmek için tekrar dolduruyorum diyaframımı
benden önce çok yaşamış bu sokaklar beni hiçten bile saymıyor.
hepsi başkasının eskisi
görüyorum, çözüyorum dökülmüş yerlerinden
hatta bazılarını daha terk edilmemiş pencerelerinden
bahçesinde ağaç olmak bile geçmiyor kaderimde
bazen sadece önünden geçen bir hayat kadınıymışım gibi başka hayatları emanet yaşayan
hiçbir şeyin olamadan
kendine ve zamana eskiyen


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

uykusuzlar listesi

mavi tuna valsi

kadın