bu zamanlar
utanıyorum
utanıyorum hayattan keyif almaya çalışmaktan
oysa seçebilirim su bardağındaki tek bir damla gözyaşını
dünya bir kez dönmese
diyebilirim gözlerin için
sular mazgallardan taşsa da
tepetaklak olsam da içimin sessizliğinde
ben senenin bu vakitleri
hep aynı hataya düşerim
ateşten bir kolye boynumda
ateşten bir kemer
ismi ellerin diye bir tablodan akıyor zaman
ismini unutmayayım diye tekrar tekrar anıyorum
seni soruyor içeride
beşinci mevsimde tanıştığım bir ben
sana soruyor,
bana o kitapları kim okuyacak,
kim öpecek görmeyen gözlerimden?
ben evdeyim sevgilim
ateşinin kokusunu buradan alıyorum
biliyorum kışlara bahar giydirmek gibi
biliyorum toplu mezarlar kazılıyor bir yandan
ve bencilim hala seni istediğim için
biliyorum dünya sahiden bırakmayacak dönmeyi gözlerinde
bu hataya hep düşerim
ben evdeyim
şimdi sen de evdesin sevgilim

Yorumlar
Yorum Gönder