fetal akrani

doğmadan sonlandırdığım bir umut gebeliği içimdeki
oluşmasına izin vermediğim ya da yarım bıraktığım bir dizi çocuğum...
yeşilin en sağlıklı tonunda uyuyorum
yansımam şehrin bütün göllerinde aynı
gitmişlerin vedası okunuyor topraktan
keskin koku ve sigara izmaritlerinin hasarı dağlarca
gökyüzündeki o buğulu çizgide uçmayı öğreniyor kuşlar
çizgiden geçmeyi öğreniyor çocuklar
bazı harflerin alfabeden silindiğini duyuyorum
bir çocuk, bir çizgi, bir hayal ismi gibi
bir cevizi sever gibi
hastalıklı diye soluyorum havanı
üç zamanlı bir şarkı çalıyor
yerin içinden çalıyor; bir, iki ve üç
anonim bir halk ezgisi, hislerime uyanıyor
içindeki tek harfi değiştiriyorum
bir taş kayıyor patika yoldan
yerine hiçbir taş oturmuyor bir daha
seneler geçiyor
o çocukları görüyorum gözlerinde yazıyor ismi
okuyorum ama duymuyorum bir daha
sesini unutuyorum, telaffuzunun kulaklarımdaki izini
her gün bir satırını siliyorum
ve gitmiyorum artık suyu bulanan o şehre