aynadaki

tüm izinler verildi
ama hala tutsağım.
gözümü her kapatışımda, beni sevmeyişin batıyor göz kapaklarıma, iğne iğne.
açmak istemiyorum, yine de sen varsın orada.
dayanılabilir kılıyor tüm çaresizlikler, acıyı.
elimde bir tek bu kalmış gibi.
hiçbir rüzgar aralayamaz, bir toz bile almam aramıza.
hiçbir yere gidemem buradan.
bana hiçbir şey vermezsin.
kavrulurum umursamazlığınla.
sen sevmeyi bilmezsin,
ben sevilmem,
bilemem.

tüm izinler alındı,
kaçabilirim senden.
kaçsam nereye giderim?
ben hep aynamla yürürüm.
kırık saç uçlarım taşır, yokluğunu.
dökülenlerle, sana bir hayal örerim.
belki ışıltıdan uzak,
belli ki ömrü uzun olmayacak.

belki bırakacağım,
tükendiğim vakit.
o zamanlar,
taşın taşa küstüğü andır.
toprak, bırakır çiçeğin ellerini;
kainat yutar tüm mucizelerini.
işte o zaman bakmam yansımana,
sevmeyi bilmezken
sevilmeyi
daha
hiç