bordo apartmanı
ağlamış, sıvalarını dökmüş yine şimal yüzünden
belli, akiller uğramayacak bir daha
anahtarlar okşamayacak oylumlarını
puantiyeli şemsiyesini bırakmış bir kadın
sanki unutmuş gibi yaparak
bir basamak daha eksilmiş giriş katından
korkakça adımlarla ayak kaydıran
öyle alel acele terk edilmiş ki
topuğunun sesi, rüzgarının izi bile rabıtalarda
ağlamış, kapı menteşeleri yakmış tüm dillerde ağıdını
en son bir ağaç çökmüş üzerine
bir ağaç ölüsü sessizliği
bir yaşanmışlık ölüsü kokusu
ihtiyar bordo apartmanı
artık
kedilerin bile dönüp bakmadığı

Yorumlar
Yorum Gönder