müsaade

hiç beceremiyorum
yanımda tutmayı
ve yakın durmayı.
küsüyorum,
küsüp kapanıyorum.
tek kelime yazdırırtmıyor yangın yeri.
bir başka beceriksizlik bu.
korkuyorum; biri dokunsa,
bir göz değse gözlerime
afiyetim kaçacak.
çoğu kez izin isteyip kalkıyorum.
ev hapisleri iyi gelecekmiş gibi,
temiz hayaller kurarak balçık duşlar alıyorum.
aldırma diyorum gülerek.
gece alçak vuruşlarıyla gelene dek...
ya da bir hece,
her gün yeniden ölerek dizildiğinde;
arıtmasız kararların hepsi, ağlamaya götürüyor beni.
süslü kelimeler yıttınıp parçalanıyor.
doğduğum evde,
espri yapan biri eksiliyor.
sevimsizleşiyor her şey.
uyku ve kalın yorganlar altına saklanıyor hayal kırıklıkları.
gri ve şişman yaratıklara dönüşüyor.
izoleliğin kararını tutturamıyorum,
bir yerden tutsa
diğerini yakıyorum.
ne nefessiz oluyor,
ne de başka bir nefesle.
kaçıyorum,
kaçtığım yerde dermanı bulmayarak...
her limanda çırpınıp inlemeklerle...
yine
köz kokusu ve duman.
belki ruhumu gömüp
cesedimi yakıyorum.
gece tıkıyor umutları,
zamansız
ve sonuna kadar görmeyi beceremediğim.
ardımdan bakmak için ayağa kalkacak tüm uyuşuklara...
elveda.