no:19

Kapını çalıp bir bardak su isterim senden,

Yere çöküp ayakkabılarıma baka baka içerim

Deryaları içerim o bardaktan, bitmez

Sen de yere çöküp, o bardağın ardından akmak istersin bana

Ama kafanı kaldırsan,

Gözlerinden yaşlar akacak sadece.

Yüzyıllar sığar, o ne yapacağını bilmez yutkunmalara

İkinci bir şans mıdır,

İlk kurşunu kim atacak?

Senin ocakta yemeğin vardır,

Benim gidilecek yollarım...

Ayakların geri geri,

Gövden bana dönük

Ben tam arada,

Eşikteyim.

Tek kelime dönmez

Mutfakta düdüklü tencere ötüyor,

Beni aşağıda kornalar çağırıyor

Kalp atışlarımız hepsinden daha yüksek

İyi ki mazeretlerimiz var

Ne çabuk inanırız

Onlar da her yere uyarlar...

Ne güzel sürpriz (!)

-Şükür ki tesadüflere inanmıyoruz-

Hala "biz" diye konuşmak,

Yüzüne zor bakarken...

Uzun zaman oldu.

Nasılsın?

Bildiğin gibi.

Evet hala,

Bilirim...

Kapı kapandıktan sonra konuşacağımızı;

O yemeğin yanacağını,

Merdivenlerden inerken ağlayacağımı,

Senin, geri dön, diyemeyen kararsızlıklarını,

Benim gurur sancılarımı...

Ben gideyim,

Ben giderken kapıdaki çöpü atayım

Hep öyle yapardım,

Hep böyle ayrılırdık

Hiç değişmemişiz,

Hala seviyoruz

Birbirimizi

Ve yok etmeyi.