ekmek ve gazete

jaluziden ahşaba yansıması, şerit şerit.

işten ve hayattan kovulanlar, akşam güneşiyle uyanırlar.

alttan ikisi kırık, 

sol kaburgam. 

mavi kuşun kuyruğu sıkışmış. 

zor fark ettim, tel tel olmuş, toza kaçmış. 

iki kadeh viski, buzsuz;

biri bana, diğeri bağlı ellere. 

çıplak tene, kahverengi battaniye. 

ne kadar üşenmiş. 

bulaşıklar lavobada, 

çağdaş sanat. 

evim, biletsiz müze. 

gelsenize. 

istanbul'da sular akmıyor.

tarlalara göç başlar. 

trajik. 

kim değiştirdi rotayı?

ağacıma gri dikmişler. 

kazınmaz artık gövdelere, yüreğe sığmayanlar. 

ne saçma. 

hatalar yapacak saf aşıklar, 

aynı çizgide duramaz. 

yakın onlara sigaraları. 

perşembeden cumartesiye. 

çamaşır günü ve aidat.

para çıkmaz çocuk, git bana ekmek al. 

kuşlarla bölüşürüz. 

mavi değil. 

sular akmıyor yine istanbul'da,

hangi yüzyıldayız?

ellerim gri, gazeteden. 

çocuk getir ekmeği, öğleyi geçti. 

kuşlar griyi seçti. 

bozuldu her şey. 

ben bile tohum vermiyorum artık. 

tarlalara göç bitti. 

pazarlarda kimse bağırmıyor. 

bir tek çürük domatesler ağlıyor, akşam pazarında. 

bitmeyen tek şey, gece ayyaşların çığlıkları. 

bana da bir şişe getirin,

çocuğa söyleyemem. 

sarmayın üçüncü sayfalara, ellerim gri gri, sular akmıyor. 

çocuk babasının kasketini takmış. 

çocuk:

"babam sana ayyaş diyor."

söylemeyin çocuğa öyle şeyler, söylemeseydiniz bilmezdi, ayyaşların gezdiği saat, o bilmem kaçıncı rüyasına uyurdu.

balkondan antenlere bakarken, 

şehir dedim ah, 

busun sen. 

kapıyı kapatmamışım yine, 

bilmem zaten kim ne çalar hırsızdan. 

çöpümü çalsalar ya. 

sanki temiz olurdu. 

girdi küçük, 

ekmekle bir gazete getirdi, 

ah 

gazetede, üç gün sular akmayacak, haberi. 

eller, siyaha daha yakın gri.